Okres jesienno-zimowy to czas, kiedy przeziębienie czy grypa może złapać każdego, nawet osoby, których choroby się nie imają. Przyczyn może być wiele – osłabienie organizmu to najczęstsza z nich. Czasami wystarczy, że przebywamy w jednym pomieszczeniu z kimś, kto kicha – wtedy o zarażenie bardzo łatwo. Infekcja dróg oddechowych nie zawsze musi oznaczać przyjmowanie antybiotyku. Coraz częściej ludzie wracają do tradycyjnych metod leczenia, czyli medycyny naturalnej i babcinych sposobów. Jednym z nich są bańki lecznicze. Read the rest of this entry »

… ADHD. Większość z nas te dolegliwość charakterystyczną dla dzieci, zna właśnie pod tym skrótem. Inną, funkcjonującą w literaturze specjalistycznej nazwą tego schorzenia jest “zaburzenie hiperkinetyczne”. ADHD to nazwa, którą określa się objawy zarówno z, jak i bez zaburzeń hiperaktywnych, tak u dzieci, jak i u dorosłych.

Funkcjonują również terminy ADD, AADD, AADHD. Pierwszy z nich jest nazwą, która pojawiła się jako pierwsza, ostatni to oznaczenie schorzenia występującego u osób dorosłych.

Pierwsze oznaki zaburzenia można zauważyć już przed piątym rokiem życia dziecka. Charakterystycznym jest tu brak wytrwałości podczas wykonywania różnych czynności, szybkie zniechęcanie się, przechodzenie od jednego zajęcia do drugiego oraz zauważalna, nadmierna aktywność.

Według badań, statystycznie od czterech do ośmiu procent dzieci w wieku od sześciu do dziewięciu lat ma stwierdzone ADHD. Przeważnie są to chłopcy. częstość występowania schorzenia zmniejsza się o połowę z każdym kolejnym wzrostem wieku o pięć lat.

Niestety aż u sześćdziesięciu procent dorosłych, objawy ADHD przechodzonego w dzieciństwie utrzymują się do końca życia. Szczególnie te objawy dotyczące zmniejszonego deficytu uwagi.

mimo licznych badań prowadzonych nad tym zaburzeniem, nadal nie jest znana przyczyna jego występowania. Czynnikami, które jednak mogą znacznie wpłynąć na pojawienie się ADHD lub nasilić jego objawy są uwarunkowania genetyczne, rodzaj diety, a wpływ środowiska społecznego.

Dziecko z ADHD można poznać po takich zachowaniach jak: niepokój ruchowy, nagłe wstawanie z miejsca, chodzenie bez celu, bieganie, machanie rekami, podskakiwanie. Wszystkie te aktywności są całkowicie bezcelowe. Często dziecko z zaburzeniami ADHD po prostu uważane jest za “niegrzeczne”. Pamiętać należy jednak, że takie zachowanie jest w dużej mierze niezależne od dziecka.

W społeczeństwie utrwaliło się przekonanie, że kobieta będąca w „stanie błogosławionym” powinna buchać entuzjazmem, radością i niecierpliwie tupać w miejscu oczekując przyjścia na świat dziecka. Tymczasem dla wielu kobiet ciąża to trudny okres, pełen smutku i niepewności, który potrafi wpędzić kobietę w depresję.

Wiadomo o tym, że kobieta w ciąży ma swoje widzimisię – tu ją boli, tam kuje, czasem zapłacze a potem się zaśmieje. Wahania nastroju są czymś naturalnym, dlatego wiele osób je bagatalizuje i nie dostrzega, że mogą one prowadzić do poważnej choroby. Wiele mówi się bowiem o depresji poporodowej, natomiast depresja w ciąży nadal pozostaje ignorowana. Zagrożone nią są głównie te kobiety, które nie planowały ciąży – samotne panie i nastolatki, kobiety samodzielne martwiące się o swoją niezależność, najczęściej jednak panie postrzegają ciążę jako zagrożenie dla zdrowia jej i dla dziecka. Na depresje są mniej odporne także kobiety zamknięte w sobie, mające złe relacje ze swoim partnerem oraz matką, pochodzące z rodzin w których występowały problemy psychiczne oraz które mają za sobą poronienia lub problemowe ciąże.

Choroba jest trudna do zdiagnozowania, bowiem jest często mylona ze wspomnianymi już wahaniami nastrojów. Różnica jest jednak dość wyraźna, bowiem jeżeli wahania oznaczają przeplatanie się radości i smutku, tak depresję charakteryzuje nieustanne pogłębianie się negatywnych emocji. Często następuje wówczas zmiana rytmu dnia, wzrost lub spadek łaknienia, przewlekłe zmęczenie, brak chęci do życia oraz kłopoty z koncentracją i pamięcią. Kobieta ma wówczas bardzo zaniżone poczucie własnej wartości, czuje się niepotrzebna, nic ją nie interesuje a sytuację w której się znalazła odczuwa nie tylko jak beznadziejną, ale także pozbawioną wyjścia.

Na depresję choruje 10-15 procent kobiet będących w ciąży, wiele jednak się do tego nie przyznaje, dlatego tak ważna jest obserwacja i wsparcie bliskich. Nieleczona depresja i powiązany z nią stres w ciąży może być przyczyną poważnych powikłań. Odbija to się także na dzieciach, które są bardziej niespokojne, mają zaburzenia psychoruchowe oraz częściej chorują na przewlekłe choroby somatyczne.

Gdy chorobę na szczęście uda się wykryć, jak należy ją leczyć? W przypadku lekkiej depresji zaleca się jedynie psychoterapię. W poważniejszych przypadkach niestety należy zastosować leki, które nie są obojętne dla zdrowia i prawidłowego rozwoju dziecka. Stosowana jest także elektroterapia, współcześnie uważana za mało inwazyjną i bezpieczną formę leczenia.

Białaczką określa się grupę chorób nowotworowych układu krwiotwórczego. Nazwa pochodzi od białawego koloru próbki krwi na ostrą białaczkę. Charakteryzuje się ona mniejszą ilością i niższą jakością leukocytów we krwi, szpiku kostnym i narządach wewnętrznych, takich, jak śledziona czy węzły chłonne. Pojawia się częściej u mężczyzn niż u kobiet, w stosunku 3:2.

Dochodzi do transformacji białaczkowej. W jej wyniku powstają zmienione leukocyty. Następują trwałe zmiany cytokinetyczne, metaboliczne i antygenowe. Przyczyniają się do tego takie czynniki, jak retrowirusy, geny, czynniki zewnętrzne (między innymi promieniowanie jonizujące czy środki chemiczne, zanieczyszczenie powietrza, różnego rodzaju zakażenia). Wszystkie te czynniki w znaczny sposób osłabiają układ immunologiczny.

Rodzaje białaczek:

ostra białaczka szpikowa (AML)
przewlekła białaczka szpikowa (CML)
ostra białaczka limfoblastyczna (ALL)
przewlekła białaczka limfatyczna (CLL)

Leczenie białaczki:

- redukcja ilości komórek białaczkowych:

a) chemioterapia – skutki uboczne są dość demotywujące, ale to jedna ze skuteczniejszych metod

b) powtarzanie kuracji

c) leki dostosowane do biorytmu komórek białaczkowych

- leczenie intensyfikalne – kilka cylki polichemioterapii

- podtrzymywanie remisji

a) redukcja

b) immunoterapia

- leczenie wspomagające

a) leczenie zakażeń

b) leczenie skazy krwotocznej

c) leczenie niedokrwistości

d) odpowiednia dieta

Bardzo istotną metodą leczenia białaczki jest przeszczep szpiku kostnego. Warto zostać dawcą szpiku kostnego, aby ratować ludziom życie. Obecnie można zrobić badania za darmo, dzięki różnego rodzaju fundacjom.

Autyzm dziecięcy, zwany również zespołem Kannera, jest określeniem na całościowe zaburzenie rozwoju, przy istotnej roli funkcjonowania mózgu. Jednym z typowych cech autyzmu są problemy z komunikowaniem uczuć i problemy z nawiązaniem związków społecznych. Jednym z problemów może być również komunikowanie wrażeń zmysłowych. Najczęściej pojawia się ona podczas pierwszych trzech lat życia. Statystycznie, autyzm występuje u 5-6 dzieci na 10000 urodzonych. Warto dodać, że występuje cztery razy częściej u chłopców niż u dziewcząt.

Autyzm można leczyć, ale uchodzi za chorobę nieuleczalną. Stosuje się metody behawioralne i leczenie farmakologiczne. Im wcześniej postawiona diagnoza, tym większa możliwość zapewnienia najlepszego leczenia i rozwoju dziecka. Stworzenie leku całkowicie leczącego jest niemożliwe, ponieważ w przypadku autyzmu, mamy do czynienia z cechami mózgu, które są determinowane na bardzo wczesnym etapie rozwoju.

Należy zauważyć, że nazwa autyzmu dziecięcego nie odnosi się wyłącznie do małych dzieci. Dotyka również osób dorosłych, a nazwa określa okres, kiedy pojawiają się pierwsze objawy. Autyzm łączy się w niektórych przypadkach ze schizofrenią.

Określenie autyzmu jako choroby ma dość krótką historię i wiąże się z końcem pierwszej połowy XX wieku. Leo Kanner wyodrębnił grupę dzieci, u których objawy nie mieściły się we wcześniej znanych kryteriach diagnostycznych. Były to między innymi psychozy dziecięce i niedorozwój umysłowy. W tym samym czasie Hans Asperger, prowadził badania nad łagodniejszą postacią choroby, która dziś jest znana jako zespół Aspergera.

Objawami, które mogą wskazywać, że nasze dziecko ma autyzm, są autystyczne izolacje, nieumiejętność do interakcji społecznych, stereotypowe czynności, zaburzenia mowy lub zupełny jej brak. Dziecko, gdy jest malutkie, nie gaworzy, nie pokazuje, a także nie wykonuje świadomych gestów. Niepokojące jest również to, ze dziecko nie mówi w ogóle, gdy ma 16 miesięcy, a gdy ma 2 lata, to nie składa słów w pary. Często też nie reaguje na imię, a także traci zdolności językowe i społeczne. Dziecko jest zamknięte w sobie, trudno z nim o kontakt wzrokowy, nie potrafi się bawić zabawkami, nie uśmiecha się, przywiązuje się do jednej zabawki.

Rak płuc jest najczęstszym nowotworem złośliwym, na który umiera co roku największa ilości ludzi na całym świecie – 1,3 miliona osób. To najmniej wyleczalny nowotwór i jeden z najgorzej rokujących. Jest to najczęstsza przyczyna zgonów spowodowana rakiem wśród mężczyzn i druga u kobiet. Najczęstszą przyczyną zachorowania na raka płuc jest wdychanie karcynogenów, szczególnie dymu tytoniowego (uważa się, że 90% przypadków zapadnięcia na tę chorobę spowodowane jest paleniem papierosów). U osób niepalących dochodzi do zachorowania z powodów czynników genetycznych lub z powodu narażenia na bierne palenie. Dodatkowy wpływ na zachorowanie ma również radon oraz zanieczyszczenie powietrza.

Najczęstszymi objawami raka płuc jest plucie krwią, kaszel, duszności, a także ból w klatce piersiowej. Aby go rozpoznać, należy przeprowadzić badanie histopatologiczne wycinków guza, który można pobrać na przykład w trakcie bronchoskopii.

Głównymi metodami leczenia są operacje chirurgiczne, radioterapia i chemioterapia. Skutki uboczne zarówno tej drugiej, jak i trzeciej metody potrafią zdruzgotać organizm, ale mimo to warto się nimi leczyć, ponieważ odnotowują wysoką skuteczność. Niestety, do dziś stopień leczenia raka płuc jest niezadowalający. Najważniejsze jest rzucenie palenia i przestrzeganie zasad BHP, na przykład w przypadku utylizacji azbestu.

Podział histologiczny raka płuc, według WHO:

1. Rak płaskonabłonkowy brodawkowy, jasnokomórkowy, drobnokomórkowy, bazaloidny
2. Rak anaplastyczny drobnokomórkowy
3. Rak gruczołowy
4. Rak anaplastyczny wielokomórkowy
5. Rak mieszany
6. Rakowiak
7. Raki gruczołów oskrzelowych
8. inne.

Poza bezpośrednim zachorowaniem na raka płuc, płuca są również częstym organem, na który dokonują się przerzuty z nowotworów w innych częściach ciała. Rak płuc najczęściej przerzuca się do nadnerczy, wątroby, mózgu i kości.

Chemioterapia jest metodą leczenia raka za pomocą silnych leków, które niszczą komórki rakowe, niestety nie oszczędzają one również tych zdrowych, co powoduje, że w czasie przyjmowania cytostatyków pojawia się wiele nieprzyjemnych i uciążliwych, dla codziennego funkcjonowania, skutków ubocznych. W wielu przypadkach ta metoda leczenia raka powoduje zupełne zatrzymanie proces rozwoju choroby i zdecydowanie wpływa na jakość życia. Aby była skuteczna zaleca się jej powtarzanie co kilka tygodni.

Chemioterapia skutki

Do najczęstszych należy utrata owłosienia, gdyż osłabione zostają komórki włosa. Często jest to szokiem zarówno dla chorego, jak i jego najbliższych, dlatego proponuje się noszenie kolorowych chustek albo czapeczek, nieco rzadziej chorzy decydują się na peruki.

Kolejnym skutkiem chemioterapii są również nudności i wymioty, którym towarzyszy też biegunka, gdyż przyjmowane leki znacznie podrażniają układ trawienny. W tym przypadku ważne jest prawidłowe odżywianie, w którym przeważać będą potrawy lekkostrawne, dobrze jest również picie dużych ilości wody, dzięki czemu zapobiegniemy odwodnieniu organizmu.

Powszechne jest też zmęczenie, spowodowane nie tylko działaniem lekarstw, ale ogólnie postępującą chorobą, dlatego zaleca się odstawienie czynności, które wymagają zwiększonego wysiłku fizycznego, dbanie o higienę snu.

Cytostatyki powodują również osłabienie płytki paznokcia, dlatego są one narażone na łamliwość i rozdwajanie. Zmienia się również wygląd skóry – mogą występować przebarwienia, wypryski na całym ciele, dlatego dobrze jest unikać bezpośredniego kontaktu ze słońcem. Ciało chorego narażone jest również na częstsze obrażenia w postaci siniaków, czy krwawienie z nosa, gdyż chemioterapia osłabia wydolność szpiku kostnego co do produkcji płytek krwi.

Chemioterapii towarzyszy wiele uciążliwych skutków ubocznych, dlatego bardzo ważne jest wsparcie rodziny i najbliższych. Dzięki temu chorzy choć na chwilę mogą zapomnieć o leczeniu i cieszyć się życiem. W wielu przypadkach zastosowanie chemioterapii prowadzi do wygrania walki z chorobą.

Biegunka to oddawanie płynnego, półpłynnego lub o rzadkiej konsystencji stolca częściej niż 3 razy na dobę. Stwierdza się ją także w przypadku oddania stolca o zawartości krwi lub ropy. Może być szczególnie niebezpieczne dla niemowląt i osób starszych, dlatego nie należy jej lekceważyć. Często towarzyszą jej objawy w postaci bólów brzucha, wymiotów, nudności, jak również ogólnego osłabienia organizmu, a jej długotrwałe utrzymywanie się może doprowadzić do odwodnienia.

Przyczynami biegunki są najczęściej zakażenia bakteryjne, wirusowe i pasożytnicze, które często prowadzą do uszkodzenia błony śluzowej jelit. Zdarza się też w przypadku nietolerancji pokarmowych, w chorobach układu pokarmowego lub w wyniku zażywania niektórych leków o działaniu przeczyszczającym. To także jedna z częstszych dolegliwości, które towarzyszą chorobom nowotworowym.

Biegunka a nowotwór

Występuje najczęściej przy nowotworach jelit oraz jako skutek uboczny radioterapii i chemioterapii. Jeśli chodzi o radioterapię to biegunka jest spowodowana faktem, iż zostaje uszkodzona błona śluzowa jelita cienkiego, co powoduje zaburzenie wchłaniania pokarmów i ostatecznie biegunkę. W przypadku chemioterapii, biegunkę wywoływać mogą natomiast pewne leki, które zaburzają procesy trawienne. Biegunka może pojawić się na każdym etapie choroby nowotworowej i przyczyniają się do pogorszenia stanu zdrowia i odżywiania pacjenta. Jeśli tylko występują należy stosować leki pomagające zatrzymać wydzielanie luźnego stolca i przyjmować dużo płynów, aby organizm był odpowiednio nawodniony.

Biegunka a zatrucie pokarmowe

Biegunka bardzo często jest też objawem zatrucia pokarmowego, które oznacza obronną reakcję organizmu na wirusy, bakterie oraz grzyby. Obok tej przykrej dolegliwości, zatruciu pokarmowemu towarzyszą silne bóle brzucha, nudności i wymioty oraz ogólne osłabienie organizmu. W celu ich złagodzenia należy stosować leki, które je zniwelują, a w przyszłości wystrzegać się podobnych, myjąc dokładnie warzywa i owoce, jak również dłonie po wyjściu z toalety.

Oprócz chorób zakaźnych bakteryjnych i wirusowych, ludzi w różnym wieku spotykają inne uciążliwe dolegliwości. Dosyć typowe jest zapalenie wyrostka robaczkowego, przeradzające się w ostre zapalenie wyrostka robaczkowego, które dotyka zarówno kobiet, jak i mężczyzn i wymaga leczenia chirurgicznego. Wyrostek robaczkowy jest podłużnym uwypukleniem jelita grubego, wyrastającego z jelita ślepego, swoim kształtem przypominający „robaka” – stąd właśnie nazwa.

Do typowych i zwykle łatwych do rozpoznania objawów ostrego zapalenia woreczka robaczkowego należą:

• ból brzucha, który zaczyna się w nadbrzuszu, a potem nasila w okolicy prawego dołu biodrowego i nasila podczas ruchu oraz kaszlu,
• nasilanie się bólu w momencie podniesienia prawej kończyny do pionu i przy nacisku lewej strony dołu biodrowego
• nudności i wymioty,
• brak łaknienia i apetytu,
• gorączką do 38 stopni Celsjusza z przyspieszonym tętnem,
• uczucie pełnego pęcherza, gdyż wyrostek robaczkowy znajduje się w jego bliskim sąsiedztwie.

Przy pojawieniu się tych objawów należy niezwłocznie udać się do lekarza, który po przeprowadzeniu wywiadu i badaniu klinicznym potwierdzi ostre zapalenie wyrostka robaczkowego i skieruje pacjenta na oddział chirurgiczny. Ostre zapalenie wymaga szybkiej interwencji chirurga, który wykona appedektomię, czyli jego usunięcie. Często stosuje się też laparoskopię, która polega na wykonaniu trzech otworów w jamie brzusznej, przez które wprowadza się narzędzia i w ten sposób wyrostek jest wycinany. Dzięki tej metodzie rekonwalescencja się skraca, a po zabiegu pozostają niewielkie, mało widoczne blizny.

Po operacji pacjentowi podaje się antybiotyk, który zapobiega powstaniu zakażenia w jamie brzusznej. Konieczne jest też utrzymanie diety – w 1-2 dzień same płyny, potem już lekkie posiłki. Jeśli nie występują powikłania po 3-4 dniach można wrócić do domu, a po około tygodniu ściągane są szwy. Przez kolejne 3 miesiące najlepiej unikać intensywnego wysiłku fizycznego, żeby zapobiec rozwinięciu się przepukliny pooperacyjnej. Na szczęście wyrostek robaczkowy nie jest potrzebny do życia i jego usunięcie nie wiąże się z żadnymi utrudnieniami w normalnym funkcjonowaniu.

Ostatnio pisałam o chorobach, które dotykają głównie dzieci, dziś chciałabym się skupić na tej, która atakuje nas wszystkich. Mam tu na myśli grypę, która często zwala nas z nóg i uniemożliwia wykonywanie jakichkolwiek czynności – przynajmniej w pierwszym stadium. Jest to choroba zakaźna układu oddechowego, a jej przenoszenie odbywa się drogą kropelkową, dlatego tak łatwo jest się ją zarazić przy bezpośrednim kontakcie z chorym, czy przebywając w zatłoczonych miejscach. Przyczyn zachorowań na grypę jest jeszcze kilka, a wśród nich niedbanie o higienę oraz ogólnie niezdrowy tryb życia, w tym złe odżywianie, brak snu, wycieńczenie organizmu.

Do najczęstszych objawów grypy należą:

• bardzo wysoka gorączka, sięgająca często 40 stopni Celsjusza i utrzymująca się nawet przez kilka dni,
• dreszcze wywołane wysoką temperaturą,
• silne bóle głowy, które pojawiają się jeszcze przed gorączką i innymi objawami,
• dotkliwe bóle mięśni i stawów,
• ból gardła,
• ogólne uczucie zmęczenia, brak apetytu.

Te wszystkie objawy składają się na liczne powikłania, w tym omamy, zapalenie spojówek, niewydolność oddechowa. Jeśli chodzi o leczenie, to należy pamiętać, że grypa jest chorobą wirusową, dlatego nie leczy jej się antybiotykami. Najczęściej stosuje się silne środki przeciwgorączkowe i łagodzące objawy. Jeśli gorączka mimo tego nie spada dobrze jest stosować zimne okłady i kąpiele.

Choć to trudne, to jednak grypy da się uniknąć, należy jedynie pamiętać, żeby w okresie wzmożonej zachorowalności bardziej o siebie dbać, ubierać stosownie do warunków panujących za oknem, wspomagać się środkami zawierającymi witaminę C i dobrze się wysypiać. Dodatkowo należy unikać kontaktu z chorymi. Dobrym sposobem na uchronienie się przed grypą są szczepienia , jednak w Polsce praktykuje tę metodę jedynie 8% rodaków, co w stosunku np. do Ameryki, gdzie szczepi się co drugi mieszkaniec, są zastanawiające.